وبلاگ جديد من:www.sadyou.blogfa.com
لحظه ها از تاريکی حساب می برند
در فضايی به هم چسبيده
جايی که نفسها گير کرده توی هوا
و درختها هوای مرا
می خورند
مرگ می تواند به هر شکلی باشد
زندگی توی چشمهای هر کسی
من می توانم توی چشمهای يک نفر مرده باشم
آنگاه که مرگ به شکل زندگی است
آدم ليوانی از آب سر می کشد
کمی از حجم دنيا توی شکمش راه می رود
به اين سادگی شکل می گيرد جهانی درون او
و تغيير دچار هر چيزی
هوا دستهايم را مشت می کند
هيچ رويدادی غير طبيعی تر از اتفاق طبيعی نيست
و هيچ مشتی هوا را دست نمی اندازد
پای زندگی از جهان من کوتاه
در ارتفاعی بلند ايستاده ام
و به چشمهای سياه پرنده ای سفيد
خيره
سکوت به همه ی ما می چسبد!
فکرهايم در گذشته های نزديک
دور تر از من
چشمهايی که تا کار می کند
خواب است
و خوابی که با چشمهای تو نفس می کشيد
توی زمانی مکان مشخصی می شد
مکانی در جهانی متغير
که سيگار از دستت افتاد
نگاه تو روشن
دنيا توی اين روشنايی نشسته بود
من توی همين دنيا خاموش
خاموشی يک اتفاق ساده نيست
کلاغها به نقطه ی سياهی رسيده اند
تو به سياه چالهايی عظيم
با دردهايی دور سرت
ارتباطی عجيب مرا ميان آنها می چرخاند
و کسی نمی فهمد اين هارمونی دردها را
جهانی به ابعاد خميازه ی من شکل می گيرد
و با چرتهای پاره شده ی تو
پايان.
کلاه از سرت افتاد
فکرهای گشادی توی آن!
وجاده هایی که در لغزش فکرها دست داشته اند
اتفاقهای عجیب گلویم را می فشارد
جریانهایی توی رگهای من
و تو بی آنکه توی رگهای من باشی
در جریانی!
آنطرف تر از دود
با نگاهی خیره بر هیچ
وآغوشی که در بهت چشمهای من
سیاه
باید شاد باشم
توی اتاقی که نیستی
نیستی ، حجم تنم را خاک می کند
انگشتهایی که برای بوسیدنشان هرگز زود نبود
و توی غفلتی مقدس جاماندند
فکر می کنم به روزهای بعد
به لمس حضور تو در پوچ های جهان
جهان در مشتهای پوچ من
و شعارهای نا مفهوم
که برای دردهای تو کوچکند
وبرای خوشیهای من
عذاب!
دنیا طاقتت را ندارد
چشمهای من نیست که کم بیاوری
توی خانه ای نیستم
و پله هایی انتظارم را نکشیده اند
هرگز افتادن تو شکل نگرفت
به رسم خوشایند خودت
ارتفاع بهانه ی خوبی نبود!
هر چند توی حسهایی نا معلوم
طی سالهایی که نیامده
هر شب توی خواب من بیدار می شوی
روی پاهای من
لای،لای
غصه دستهای تو را می خورد
و دست من است
غصه های تو
توی انگشتری که پاییز رویش ننشسته
و رنگ کلاغها را
ندیده است.
من،اتّفاق خوشایندی نبوده
مدام گاهی گیج می زند
وتمام تصوراتش را بالا می آورد
خواب می بیند تنگ خالی او را بلعیده
ماهی تو را
تعبیر می شوی توی آب
نفسهای من خاک می خورد
خاک سیاه
با اشتهایی که سراغ نداشتم
و دندانی که افتاده زیر پای تو
مثل یک مرض
آب رفته ای توی چشمهای من
چشمهام بوی تابوت سوخته می دهد
و خسیسانه رنج می کشد
تا مرگ!
گاهی فکر می کنم نبوده ام
مرا دچار توهّم شده ای
هر روز، هر روز ، هر روز
به این توهّم دامن...
با چینهای درشت می چرخم
توی زمانی که مال من نیست
و رنج در ثانیه بیست و چهار بار درنگ می کند
شبیه پیر زنی که راه رفته روی خواب من
و دندانهاش افتاده بر خاک!
خیال خالیم
عبور می کنم از دستهای تو
با سرعت نور
بی آنکه بفهمی
و بخت تو تاب خورده باشد
روی گیسوان سیاهم!
من دارد آوار می شود روی سقفها
دستم برای تو رو
روی حرفهای نگفته ام
کم
تر.
موج شکن هم که باشم
غرق می شوی توی دستهای من
جای سیگارهای تو عذاب می کشم
دود می شوی
حلقه،حلقه
انگشتهايم به تو بدهکارند
و حق نداری به رویم بیاوری!
اعتراف کار ساده ای است
من کم آورده ام!
حالا که نشانه گرفته ای
روسریم را
و چشمهای تو،
گیسوان در بند مرا شانه...
شانه اتفاق عجیبی است
راه می رود روی دندانه هاش
خوابهایی که هرگز ندیده ام
خوابهای موزون
کمی وهم به من دچار
نشسته پشت پلکهای تو
و عبور ممنوع را بارها تجربه کرده
باید مرا به خاک بسپاری
ماهی را هر وقت از آب بگیری
می میرد!
گیج می زنی
زمین راه می رود
خسته می شوم
پا از دست کوتاهتر
لای انگشتهای تو کبریت شده ام
آتشم بزنی
که بسوزانمت
و تمام کوچه های بن بست
و تمام چشمهای ناشتا
و باز هم
باز هم
ققنوس اگر افسانه نبود!
چسبیده ام به فکرهای تو
مثل یک تاول
بی آنکه بخواهم
روی اعصاب من راه می روی
بی آنکه اراده ات این باشد*
اراده ات را کش رفته ام
اراده ات را بلند کن
بگذار روی فکرهای من
بی خیال من
نفس بکش برای خودت
چند بار بچرخ
بچرخ
حالا هوا توی مشتهای توست!
*روی اعصاب تو راه می روم/بی آنکه اراده ام این باشد......شعر< نوستالوژی شهر... > از آقای اسفندیار سلمان
آخر بازی من بود،شروع شیطان
خدا تاس انداخت و هی جفت شدم
هی...
حالا ایستاده پشت به من
تک!
آدم که نمی شوم
شده دست در دست ابلیس
سیب که نه،
دور می زنم بهشت را
توی همین کوچه ،خیابان،شهر
شهر برای راندن،خیانتکار خوبی نبود
و هرگز به اتوبانهای دوطرفه اش فکر نکرد
به قیر چشمهای من که خیس ِ خیس
وعابرانی که پایشان گیر است
دارد می سوزد جهنّم ،
توی کفشهای من
به تاوان قدم قدمهایی که
جا مانده!
...
شهر برای تو کم بود*
گیسوان من دربند
بعدِ تو رشت بزرگ شد و از سرم افتاد
خیابانها به من رسیدند
از چهارطرف
وپشت چراغ ایستادن مُد شد
وناخنهای سرخ!
فکر کردم به سقوط جنگل
توی چشمهای تو
به باران خاک خورده
توی چشمهای من
و کوچه های آن سمت خیابان
کوچه های مسدود!
به جا پای بزرگی که تمام حجم تنم را می بلعد
فکر کردم!
پرت شدم با بوق راننده ای
حالا اشغال می زند
همه ی زندگیم!
*الهام گرفته از شعر برادر عزیزم غلامحسین انصاری
...
به دلم بچسب
بزرگ می شوم
ودستهای من پیر
هنوز به چهارراهها که می رسم باران می گیرد
و یکی از قدمهام می ماند لنگ آن یکی!
چتر نمی شوم که دلت را بزنم
دارم پرت می شوم به یک منظومه ی دیگر
جایی که آدمهاش دست چپ ندارند
و هر چقدر که فکر می کنند
یخ می بندد!
........
بین چشمهای یک نفر قسمت شدم
حالا نشسته ام روی پیشانی تو
فرقی نمی کند چند سال طول بکشم
چند باربرای تو واِ نْ یَکادُ ...
اتفاق افتادنم توی انگشت تو گیر کرده
دست خودم که نيست!
خدا با من بازی می کند
و هميشه يک آس دارد برای گم شدن!
الکی به خوش بودنم بخند
برای فاجعه شدن زمان باقیست
اندازه ی یک دور چرخیدن من
نوک انگشتهای تو!
نفس که می کشی
هوا کم می آورد
و مي افتد به جان باران
یک نفر توی چشمهای من خیس می شود!
۸۴/۲/۲۶
